Je leeft niet. Je overleeft.
Waarom trauma door ziekte, heftige gebeurtenissen, relaties of langdurige stress je lichaam gevangen houdt.
Je functioneert.
Je bent sterk.
Je doet wat nodig is.
En ondertussen leeft je lichaam nog steeds in overleving.
Veel vrouwen die een trauma hebben doorgemaakt: afwezige ouders, verkeerde relatie, intensieve medische trajecten of wat dan ook herkennen dit pas achteraf.
Als het gevaar voorbij is, maar de onrust blijft.
Een constante alertheid.
Spanning die niet wegzakt.
Angst die soms geen duidelijke oorzaak heeft.
Alsof je lichaam niet heeft meegekregen dat het nu veilig is.
Overleven redt je leven, maar het laat je niet leven
Toen ik 23 was, kreeg ik lymfeklierkanker.
Vanaf het moment van diagnose ging ik in overleving.
Niet bewust. Niet gekozen.
Mijn systeem nam het over.
Ik wist dat ik hier doorheen zou komen.
Ik voelde geen ruimte voor angst, verdriet of twijfel.
Ik ging gewoon door.
Ik wilde door blijven leven zoals ik vond dat het moest.
En dat lukte.
Aan de buitenkant.
Achteraf besefte ik pas hoe vlak alles was geworden.
Hoe weinig ik echt voelde.
Ik had een muur om mezelf heen gebouwd en achter die muur was het veilig.
Overleven deed precies wat het moest doen.
Maar wat je onderdrukt, verdwijnt niet.
In 2018 werd ik opnieuw geopereerd.
Dit keer een goedaardige huidtumor in mijn gezicht.
Ook toen deed ik “wat er verwacht werd”.
Ik was meewerkend. Sterk. Redelijk.
En opnieuw vergat ik mezelf.
Mijn grenzen.
Mijn tempo.
Mijn behoefte.
Pas later voelde ik wat ik toen niet had toegelaten.
Dat is het verraderlijke van overleving:
het werkt zo goed, dat je niet doorhebt wat je inlevert.
Ik wist, dit kan niet langer.
Ik ben naar mezelf gaan kijken.
Ik heb hulp gezocht.
Ik ben gaan graven naar wat er onder die muur zat.
Ik heb ontzettend veel geleerd over mijn lichaam,
mijn patronen en mijn zenuwstelsel.
Het was een weg van vallen en opstaan, maar het veranderde alles.
Angst na kanker is geen zwakte, het is een lichaamsreactie
In 2025 kreeg ik borstkanker.
En dit keer wist ik: ik wil dit anders doen.
Ik merkte opnieuw die overlevingsstand maar nu herkende ik ’m.
Ik maakte keuzes vanuit gevoel.
Ik durfde nee te zeggen tegen adviezen.
Ik nam tijd.
Niet uit wantrouwen.
Maar uit vertrouwen in mijn lichaam.
Dat betekende niet dat het traject licht was.
Integendeel.
Er waren momenten van dankbaarheid.
En momenten waarop ik niemand tot last wilde zijn.
Momenten waarop ik alles wilde delen
en momenten waarop ik mezelf moest beschermen tegen goedbedoelde hulp.
En alles daarvan mocht er zijn.
Wat trauma je leert, als je durft te luisteren
trauma haalt je uit je hoofd.
Of als je niet oppast duwt je er juist dieper in.
Veel vrouwen blijven na een traumatische ervaring leven vanuit controle:
Niet omdat ze zwak zijn.
Maar omdat hun lichaam heeft geleerd: het is niet veilig.
En dat los je niet op met praten alleen.
Trauma zit niet alleen in je hoofd, maar in je lichaam
Overleving leeft in je zenuwstelsel.
In je ademhaling.
In je spierspanning.
In je energie.
Daarom werk ik lichaamsgericht.
Met weinig praten en veel voelen.
We werken niet aan “beter omgaan met angst”,
maar aan het overbodig maken ervan.
Op vijf niveaus:
Zodat je lichaam weer kan ontspannen.
En jij niet langer hoeft te vechten tegen jezelf.
Van overleven naar leven
Overleven heeft je hier gebracht.
Maar het hoeft je niet hier te houden.
Er komt een moment waarop je voelt:
ik wil niet alleen beter worden… Ik wil leven.
In vertrouwen.
In verbinding.
Met jezelf.
En die weg begint niet met harder werken.
Maar met luisteren.
Liefs, Yvon 🌻